Dünya hayatının hakikati, teklif edilen emaneti yüklenerek her durumdan vazife çıkarmak ve müstakim adımlarla istikamet üzere yürümektir.
Kaygan bir zemin düşünün. Ayağınızı koyar koymaz dengenizi kaybedip düşüyorsunuz. İşte size dünya hayatı.
İki kapılı bir ev hayal edin. Birinden girip diğerinden çıkıyorsunuz. İşte size dünya hayatı.
Bir kum saatini gözünüzün önüne getirin. Çevirdikçe kum taneleriyle birlikte zaman akıp gidiyor. İşte size dünya hayatı.
“Dünya hayatı oyun ve eğlenceden ibarettir.” (Muhammed, 47/36) ayetiyle dünya hayatının, geçici, aldatıcı, bir oyun ve bir eğlence gibi heveslerden ibaret olduğu hatırlatılır.
Evet, gerçekten çocuklar önce oyun kurar sonra o oyunu oynar, sonra da ya dakikalarca uğraştığı o oyunu bozar ya da o oyundan bıkar başka oyuna yönelir veyahut da oyun sona erer. Oysaki biraz önce büyük bir ciddiyetle o oyunun içinde yer almış ve hiç bitmeyecekmiş gibi coşkuyla oyun içinde kaybolmuştu. Günün sonunda ise geriye birkaç oyuncak ve beden yorgunluğu kaldı.
“Bilin ki dünya hayatı, bir oyun, bir eğlence, bir gösteriş, aranızda bir övünme, mal ve evlâtta bir çokluk yarışından ibarettir. Tıpkı bir yağmur gibi ki bitirdikleri çiftçileri imrendirir, sonra kurumaya yüz tutar, bir de bakarsın ki sararmıştır, ardından da çerçöp haline gelmiştir. Âhirette ise ya çetin bir azap yahut Allah’ın bağışlaması ve hoşnutluğu vardır. Dünya hayatı sadece aldatıcı bir yararlanmadan başka bir şey değildir.” (Hadid, 57/20) ayeti ise dünya hayatını altı maddede özetler: Oyun, eğlence, süs, övünme, mal çoğaltma yarışı ve evlat sahibi olma yarışı.
Oyundur; kalıcılığı yoktur. Eğlencedir; anlık zevk ve heveslerin esareti içinde gaflete düşürür. Süstür; o cazibeli, ışıltılı, görkemli görüntüsüyle hakikatten uzaklaştırır. Övünmedir; makam, mevki, unvanların gölgesinde kibir ve gurura zemin hazırlar. Mal çoğaltma yarışıdır; sonu gelmeyen hırsla servet biriktirirken ömür sermayesini tüketir. Evlat sahibi olma yarışıdır; soy, sop ve sülalesiyle ebediyen bu dünyada kalacak hayaliyle avutur.
Ayetin devamında ise müthiş bir tablo gözler önüne serilir. Önce mümbit topraklarda yağmurla büyüyen bitkiler yemyeşil bir görsel şölen sunarken, kısa süre sonrasında sararan kuruyan ve rüzgâr önünde savrulan çer çöp haline dönüşüverir. Tıpkı insan hayatının özetidir bu resim. Dünya tarlasında yarışların içinde kaybolanların son geleceği nokta belki de gerçek hasat elde edemeden yabani otlarla baş başa kalarak hakiki mahsulden mahrum kalmasıdır. O yüzden “...Dünya hayatı sadece aldatıcı bir yararlanmadan başka bir şey değildir.” (Hadid, 57/20)
Peki, bu fani dünyayı anlamlı hale getirmek ve denge üzere yaşayabilmek için ne yapmalıyız?
Kaygan zeminde dikkatli yürümek.
Hayatın cazibeleri, albenileri, arzu ve hırsları zemini kayganlaştıran unsurlardır. Ayağın kaymaması için adımların titizlikle atılması ve yürünecek zeminin de sağlam ve kaymayan malzemelerle desteklenmesi gerekir. İlahi hakikatler, ahlaki ilkeler ve sahih bilgiler ile donanımlı olmak en sarp yollarda bile insana denge kazandırır.
Emanet bilinciyle yola koyulmak.
Sahip olduğumuzu zannettiğimiz para, mal, makam, mevki gibi her türlü varlık birer mülk değil, emanettir. Heybedeki bu yükler ne kadar çok olursa yolcu, menzile ulaşmakta zorlanır. “Dünyada (kimsesiz) bir garip yahut bir yolcu gibi ol” (Buhârî, Rikâk, 3) nebevi beyanı da, maddi ve manevi fazlalıklardan arınmayı öğütler bizlere.
Akıp giden zamanı fırsata çevirmek.
Her geçen vakit, takvim yapraklarını birer birer kopartarak geride bırakır. Eğer zaman, gafletle tüketilirse büyük bir pişmanlığa sebep olur, ama hikmet ve hayırla geçirilirse ebedi âlemde baki kalacak büyük bir kazançtır.
Dünya hayatının hakikati, teklif edilen emaneti yüklenerek her durumdan vazife çıkarmak ve müstakim adımlarla istikamet üzere yürümektir.
Next