Hevâ terim olarak akıl ve din tarafından yasaklanan kötü arzulara karşı nefsin eğilimidir. Nefis ise Arap dilinde; ruh, hayat, nefes, varlık, zat, insan, can, candan kinaye olarak akıcı hâldeki kan anlamlarındadır. İslam geleneğinde de insanın içindeki kötü duyguların, meşru olmayan isteklerin kaynağı karşılığında kullanılmıştır. İnsan özgür iradesiyle kendi lehine veya aleyhine karar verecek ve bu kararından da kendisi sorumlu tutulacaktır. Dolayısıyla erdem, süfli arzulara sahip olmamak değil, bu tür duygular nefiste uyandığı zaman onları dizginleyebilmektir. Bunun yolu da nefse ızdırap çektirmek suretiyle onu köreltmeyi esas alan yaklaşımla hareket etmek değildir. Bu, Müslümanlığın özüyle bağdaşmamaktadır. Dinimizde nefsi kötülemek ve ezmek değil, tezkiye etmek ve arındırmak esastır. Günümüzde dinî ve ahlaki kaygıların bireysel ve toplumsal yaşamdan tecrit edilmeye çalışılması, nefsi ayartan unsurların her geçen gün artması toplumu sarsan sorunların büyümesine sebep olmaktadır.

• Gölcük (Kocaeli) Depremi (1999)