Surenin ilk bölümünde Allah’ın âlemlerdeki hükümranlığı, kudretinin ve ilminin genişliği dile getirilir; insanlar Peygamber’e inanmaya çağrılır. Dünya malının emanet oluşu ve infakın gerekliliği vurgulanır. Sonrasında müminlerin ahiretteki mükâfatlarına ve münafıkların ahiretteki acıklı hâllerine dikkat çekilir. Dünya hayatının geçici ve aldatıcı olduğu ve cenneti kazandıracak işlerde yarışmanın icap ettiği vurgulanır. Her şeyin Allah’tan geldiği, insanların kaybettiklerine üzülmemeleri ve elde ettikleriyle de şımarmamaları gerektiği anlatılır. İnsanların adaleti yaşatabilmeleri için Allah’ın peygamberlerle kitaplar gönderdiği belirtilir; ayrıca demirin bir nimet ve güç sembolü oluşundan söz edilir. Hıristiyanlık’taki ruhbanlık uygulamasından bahsedilir. Sure, Müslümanlardan emirlere uyup imanda sebat etmelerini isteyen, böylece Allah’ın kendilerine yardım edeceğini müjdeleyen, ilahi lütuf ve ikrama Müslümanların Ehl-i kitap’tan daha lâyık olduğuna işaret eden ayetlerle sona erer.


Üç kişiden sorumluluk kaldırılmıştır: Uyuyandan uyanıncaya kadar, akıl hastalığına düçar olandan aklı başına gelinceye kadar ve çocuktan bulûğ (ergenlik) çağına gelinceye kadar. (Ebû Dâvûd, Hudûd, 17)