Kalp, dinî ve tasavvufi bağlamda bilgi ve düşüncenin kaynağı veya aracıdır. Kur’an’da ve hadislerde fuâd, sadr, lüb, nühâ ve rû’ gibi terimler genellikle kalp manasında kullanılmıştır. Kur’an’da akletme (düşünme) fiili kalbe nisbet edilmiş yani düşünmenin kalbin bir işlevi olduğu belirtilmiştir. Aynı şekilde fıkhetmenin de (anlama) kalbin bir işlevi olduğuna dikkat çekilmiştir. Kur’an ve hadiste geçen kalp kelimesi insanın anlama, kavrama, düşünme ve şeylerin hakikatini bilme yönünü, başka bir ifadeyle insanı insan yapan ve diğer canlılardan ayıran temel niteliğini dile getirir. İnsanın idrak eden, bilen ve kavrayan tarafı olduğu için kalp ilahi hitaba muhataptır, yükümlü ve sorumludur. Dinî ve insani hayatın merkezinin kalp olduğu Kur’an ve hadislerde açıkça ifade edilmiştir. Kalbin en iyisi iman, en kötüsü küfür ve inkâr olan çok çeşitli hâlleri vardır. Kalp hem rahmânî hem de şeytani kuvvetlerin mücadele alanıdır.

• Ortagüz Sonu