Tebük Gazvesi esnasında büyük güçlükler ve sıkıntılarla karşılaşıldığından bu zaman Kur’an’da “sâatü’l-usre” (güçlük zamanı) diye nitelenir. Savaşa gitmenin büyük fedakârlık gerektirdiği günler yaşandığından bazı Müslümanlarda sefere karşı bir isteksizlik ve durgunluk görülmüştü. Sefere katılmayanlar Resûl-i Ekrem’in yanına giderek özür dilediler ve mazeretlerini yeminle desteklemeye çalıştılar. Ensardan Kâ‘b b. Mâlik, Mürâre b. Rebî‘ ve Hilâl b. Ümeyye nefislerine aldanıp sefere gitmemişlerdi. Herhangi bir mazeret uydurmak yerine ayrı ayrı zamanlarda bu üç sahabi gerçeği Resûl-i Ekrem’e anlattı. Hz. Peygamber (sas) onlara toplumdan tecrit cezası verdi; en yakınları dâhil hiçbir Müslüman onlarla konuşmadı. Allah’tan başka sığınacak bir yer kalmadığını anlayan üç kişiye bütün genişliğine rağmen yeryüzü dar geliyordu. Elli gün sonra affedildiklerini bildiren ayetler nazil oldu. Bu hadise, sosyal sorumlulukların dağılımındaki hassasiyeti göstermesi bakımından dikkat çekicidir.

• Songüz Başlangıcı