İfk, Hz. Âişe’ye (ranhâ) zina iftirası atılması olayıdır. Resûl-i Ekrem Benî Mustalik Gazvesi’nden dönerken eşi Âişe, sabaha karşı ihtiyacını gidermek üzere ordugâhtan uzaklaşır. Geri gelirken gerdanlığının düşmüş olduğunu fark eder ve aramaya koyulur. Geri döndüğünde ise diğerlerinin hareket ettiğini görür. Kafilenin, onu aramaya çıkacakları inancıyla olduğu yerde beklerken uyuyakalır. Safvân b. Muattal es-Sülemî kamp yerini kontrol ederken onu bulur ve devesine bindirip orduya yetiştirir. Kafileye ancak kuşluk sıcağında mola verdikleri zaman ulaşabilirler. Bu gecikme münafıkların iftiralarına ve dedikodularına sebep olmuştur. Allah Resûlü (sas) ailenin temelini sarsabilecek böylesi bir dedikodu karşısında suizanda bulunmadan Allah’a bir yol göstermesi için dua etmiştir. Nihayetinde ayetle olayın iftiradan ibaret olduğu tescil edilmiştir. (Nûr, 24/11-16) İfk hadisesi günümüzde kadına şiddeti doğal ve alelade bir davranış olarak gören pek çok kişiye anlamlı bir uyarı niteliğindedir.

Kur’an okunduğu zaman onu dinleyin ve sessiz durun ki rahmete nail olasınız. (A’râf, 7/204)