Hac, içinde pek çok ilahi hikmet ve bereketi barındıran; insanı ihya, toplumu inşa eden bir ibadettir. Hac, diriliştir. Yüce Rabbimiz “Allah, Kâbe’yi Beytülharam’ı insanlar için bir kıyam, bir diriliş vesilesi kıldı...” (Mâide, 5/97) buyurmaktadır. Müminler hacda önce ihrama girer. İhram; günah ve haram olan her şeyi terk edip takva elbisesine bürünmektir. İhrama bürünen mümin, haccın farzını eda etmek üzere Arafat’a çıkar. Arafat; kötülüklerin ayaklar altına alındığı, insani ve vicdani değerlerin dünyaya ilan edildiği yerdir. Haccın bir diğer farzı ise ziyaret tavafıdır. Tavaf; yeryüzünün ilk evi Kâbe’yi kalbimizin hizasına alarak onun etrafında yedi defa dönmektir. Tavaf, hayatımızı Rabbimizin koyduğu ölçülere göre yaşama bilincini gönüllerimize işler. Tavaftan sonra müminleri sa’y beklemektedir. Sa’y; bir arayış ve çabadır. Sa’y toplum için koşturmamız gerektiğini bize hatırlatır. Bu bilinç ve çaba içinde yapılan hac dünyada huzur ve mutluluğa, ahirette ise cennete vesile olacaktır.
Ateşin odunu yakıp bitirmesi gibi haset de iyilikleri mahveder. (Ebû Dâvûd, Edeb, 44)