Kur’an’ın 10. suresidir. Hicretten bir yıl kadar önce; Mekkeli müşriklerin Allah Resûlü’ne bir türlü icabet etmedikleri, iman ümidinin giderek azaldığı bir dönemde nazil olmuştur. Sure ismini 98. ayetinde bir kez geçen Hz. Yunus kıssasından almıştır. Mekkelilerden Yunus Peygamber’in kavminin kıssasına kulak vermeleri istenmekte; helak olma haberini aldıktan sonra iman edip tövbe eden ve azaba uğramaktan kurtulan tek kavmin Hz. Yunus’un (as) kavmi olduğu bildirilmektedir. Bu surede tevhid, nübüvvet, kitaplara ve ahirete iman, peygamberlerin tevhid mücadelesi, kıyamet sahneleri anlatılmakta; Allah’ın kişiye zarar vermeyi veya fayda sağlamayı dilemesi durumunda buna kimsenin engel olamayacağı haber verilmekte; müminlerin dünyada biriktirecekleri servetle değil ondan daha değerli olan Allah’ın lütuf ve rahmetiyle sevinmelerinin gerektiği bildirilmekte; Kur’an’ın Allah’tan gelen bir öğüt, manevi hastalıklar için şifa, inananlar için hidayet ve rahmet kaynağı olduğu vurgulanmaktadır.
İnsanoğlu, mideden daha kötü bir kap doldurmamıştır. Halbuki birkaç lokma insanın belini doğrultmasına yeter. Eğer mutlaka dolduracaksa (midesinin) üçte birini yemeğe, üçte birini içeceğe ayırsın ve diğer üçte birini de nefes alıp vermek için boş bıraksın. (Tirmizî, Zühd, 47)