İftar davetleri geçmişten günümüze devam eden geleneklerimizden olmasına rağmen eski zamanlarda davetler daha ince anlamlar taşırdı. Konu komşu, hısım akraba yanında fakir fukara ve yolda kalmışlar da iftar davetinde unutulmaz, başköşeye oturtulurdu. Zengin konaklarda iftar sofraları kurulur, gelen geçen herkes buyur edilir, en çok da fukara gözetilir, iftar açıldıktan sonra ev sahibi, misafirlere “diş kirası” adı ile gelenekleşen hediyeler verirdi. Diş kirası, bütçeye göre değişirdi; kadife keselerin içine altın, akçe, tespih, mendil, çorap vb. koyanlar olurdu. Diş kirası geleneği; ev sahibinin, “Sizler soframı onurlandırıp bana sevap kazandırdınız.” diyerek misafirlerine teşekkür etmesiydi. Güzel geleneklerle taçlandırılan bu kutlu ayda, Ramazan davulcusunun: “Davetleri pek severiz / Bin teşekkür ederiz / Yemekler sevdi bizi / Diş kirası isteriz.” mânisiyle de diş kirası herkese hatırlatılırdı. Böyle geleneklerle Ramazan ayının daha coşkulu yaşanması sağlanırdı.
Ben cinleri ve insanları, başka değil, sırf bana kulluk etsinler diye yarattım. (Zâriyât, 51/56)