Yoksul biri, müminlerin annesi Hz. Âişe’den (ranhâ), oruçlu olduğu bir gün yardım istemişti. O sırada evinde tek bir ekmekten başka bir şey bulunmayan Hz. Âişe, azatlı cariyesine “Ekmeği ona ver.” dedi. Cariye “Orucunu açman için başka bir şey yok!” deyince Hz. Âişe tekrar “Ekmeği ona ver!” dedi. Cariye devamını şöyle anlatmıştır: “Âişe’nin dediğini yaptım. Akşam olunca bize ekmeğe sarılmış vaziyette koyun eti hediye edildi…” (Muvatta’, Sadaka, 1) Görülmektedir ki Peygamberimizin hediyeleşme konusundaki şefkatli ve fedakâr hâli, hane halkına da sirayet etmişti. Zira o, Allah’ın hediyeyi gönülden vereni daima daha güzeliyle mükâfatlandıracağını haber vermişti. Hediye, yürekten duyulan bir sevginin nişanesidir. Bu yüzdendir ki azlığına çokluğuna, değerli veya değersiz oluşuna bakarak hediyede kusur aramak, hediyeleşme adabı ile uyuşmaz. Ayrıca Sevgili Peygamberimiz, maddi yönden fakir ama gönlü zengin insanlarla karşılıklı hediyeleşmeye ayrıca özen göstermiştir.
Siz, insanlar için ortaya çıkarılmış en hayırlı ümmetsiniz. İyiliği emredersiniz, kötülükten alıkoyarsınız ve Allah’a inanırsınız… (Âl-i İmrân, 3/110)